Volgspot radio

Wat gebeurt er allemaal??!! Hoge pieken, diepe dalen. Ik was vanavond op de radio, en mijn lied ‘zakken met de lat’ werd gedraaid. Op de nationale radio! Dat was zo leuk dat ik heel even niet meer dacht aan de vreselijke schaduw die over de rest van deze dag heeft gehangen. Het coronavirus betekent voorlopig even het einde van de halve finalistentour. Onze try outs zijn gecanceld en zullen worden verplaatst.
Het radiointerview is hier terug te luisteren.

 

Updated:

Google Maps

Nu ik met de halve finalistentournee van het Amsterdams Kleinkunstfestival door het hele land aan het optreden ben, heb ik een hernieuwde intense dankbaarheid en waardering voor Google Maps en navigatiesystemen in het algemeen. In de auto dacht ik na over hoe het zou zijn zonder deze hulpmiddelen elke week naar theater te moeten rijden. Ik zag mezelf met zo’n enorme papieren kaart achter het stuur, of met de auto stil staan naast zo’n kaart die buiten hangt bij het begin van de gemeente, op zoek naar de pijl ‘u bevindt zich hier’ en vervolgens dan nog niet weten welke kant ik op moet, terwijl ik inmiddels al te laat ben voor de soundcheck.  Ik raakte alleen al van het idee zo erg in paniek dat ik er van mezelf nooit meer aan mag denken.

Updated:

Politie

Op de Pieter Callandlaan stond de politie met een rollerband scooters te contoleren. Tot aan het Vondelpark zag ik van verschillende richtingen motoragenten opdoemen met stuurs kijkende pubers op een scooter achter zich aan. Ik zag ook een oude man met een klein jongetje achterop zijn scooter achter een motoragent aanrijden. Die keken niet chagrijnig, sterker nog; het jongetje achterop zat helemaal te glimmen. Die had de ochtend van zijn leven; door opa op de scooter naar school gebracht worden en dan door de politie worden geëscorteerd naar een rollerband. Die had straks een mooi verhaal als hij in de klas moest gaan vertellen waarom hij te laat was!

Updated:

Vergeten

Mijn brein heeft de aparte neiging om als ik ergens gespannen voor ben, koortsig dingen te gaan bedenken die mis zouden kunnen gaan. Omdat ik in principe niet iemand ben die graag voor verrassingen komt te staan en ik mijn zaakjes over het algemeen vrij strak heb geregeld, moet mijn brein zich in vreemde bochten wringen om toch nog met iets op de proppen te komen. Een van die dingen is: ’heb je je gitaar wel in je tas/koffer gedaan?’ De kans dat het me niet zou opvallen als ik mijn gitaartas zonder gitaar erin op de achterbank zou leggen, lijkt me verwaarloosbaar. Toch wring ik me regelmatig ook fysiek in rare bochten om te voelen of mijn gitaar wel echt op de achterbank ligt. Dat is tot nu toe gelukkig altijd het geval.

Updated:

Zorgzaam

Er probeerden op station Lelylaan twee toeristen in de tram te stappen bij een deur die alleen voor uitstappen bedoeld is. De mevrouw die uit wilde stappen legde de twee geduldig uit dat dit deurtje geen ingang was, en dat ze even verderop wel konden instappen. Ze nam uitgebreid de tijd om het vriendelijk uit te leggen. Helaas voor de mevrouw nam haar uitleg zoveel tijd in beslag, dat de deur al weer dicht ging voordat ze zelf kon uitstappen. Zo goed voor anderen gezorgd dat ze zichzelf was vergeten. Door de gelatenheid waarmee ze accepteerde dat ze dan maar bij de volgende halte moest uitstappen, vermoedde ik dat dit niet de eerste keer was dat haar zoiets overkwam.

Updated:

Schoenen

Vanuit de tram keek ik een tijdje naar een man die net als de tram een heel stuk rechtdoor over de Lelylaan reed. Hij fietste heel langzaam door de stromende regen. Het leek net alsof hij zich er niets van aan trok dat het zo hard regende want hij fietste met een nonchalance alsof het een mooie zomerse dag was en hij geen zin had om te gaan zweten. Ik had het gevoel dat het kwam door zijn schoenen. Hij had glanzend gouden Nike Air Max aan. Met zulke schoenen aan je voeten voelt elke dag waarschijnlijk als een mooie zomerdag.

Updated:

Bloemen

Ik zag een vrouw fietsen met een gigantische en prachtige bos bloemen in haar bakfiets. Het leek me geweldig, rondfietsen met zoiets moois in je bakfiets, waar alle andere mensen dan ook even van kunnen meegenieten. Misschien hebben ouders dezelfde beleving als ze rondfietsen met hun kinderen in hun bakfiets. Dat deel ik dan persoonlijk zelf wat minder.

Updated:

Duidelijkheid

Ik was vanwege het slechte weer met de tram naar mijn werk en was getuige van een wel heel bijzonder schouwspel. Een vrouw sprak een jongen aan die op een van de stoelen bestemd voor invaliden zat. Of hij op wilde staan, voor een man met een kruk. Alleen had die man al een plek om te zitten. Ze zaten er allebei al voor de mevrouw was ingestapt. Maar blijkbaar had ze er behoefte aan om te zorgen dat iedereen op zijn eigen plek zat. Invaliden op de daarvoor bestemde stoelen, gezonde mensen op hun eigen bankjes. Wij omstanders en de twee mannen wisselden verbijsterd blikken met elkaar uit. Ik denk dat iedereen hetzelfde dacht. Het zal je moeder maar zijn. Verschrikkelijk.

Updated:

Kalkoen

Op de Stadhouderskade zag ik een kindje in een buggy dat handschoenen, in volwassen maat, aan haar voeten had. Het was op zijn zachts gezegd een apart gezicht. Het deed een beetje denken aan een opgediende kalkoen. Waarschijnlijk waren de schoentjes van het kindje ergens kwijtgeraakt, of überhaupt niet meegenomen van huis en was dit even een provisorische oplossing. Toch raakte ik het beeld van een klein kind met volwassenmensenhanden als voeten niet kwijt. Probeer het maar eens voor je te zien. Freaky toch?

Updated:

Samenwerking

Laatst zag ik een meisje al fietsend een proefwerk leren. Vanochtend reed ik achter twee meisjes die het veel slimmer aanpakten. Het meisje dat achterop zat, overhoorde het meisje dat aan het fietsen was. Wat een mooie samenwerking en effectief gebruik van de reistijd. Over hun rapportcijfers hoefde ik me duidelijk geen zorgen te maken.

Updated: