Kalkoen

Op de Stadhouderskade zag ik een kindje in een buggy dat handschoenen, in volwassen maat, aan haar voeten had. Het was op zijn zachts gezegd een apart gezicht. Het deed een beetje denken aan een opgediende kalkoen. Waarschijnlijk waren de schoentjes van het kindje ergens kwijtgeraakt, of überhaupt niet meegenomen van huis en was dit even een provisorische oplossing. Toch raakte ik het beeld van een klein kind met volwassenmensenhanden als voeten niet kwijt. Probeer het maar eens voor je te zien. Freaky toch?

Updated:

Samenwerking

Laatst zag ik een meisje al fietsend een proefwerk leren. Vanochtend reed ik achter twee meisjes die het veel slimmer aanpakten. Het meisje dat achterop zat, overhoorde het meisje dat aan het fietsen was. Wat een mooie samenwerking en effectief gebruik van de reistijd. Over hun rapportcijfers hoefde ik me duidelijk geen zorgen te maken.

Updated:

Moe

Ik weet niet of het de naweeën waren van ‘Blue Monday’, een veel te druk weekend of een combinatie van beide, maar ik was ontzettend moe vandaag. Ik kwam amper vooruit. De ernst van het gebrek aan energie werd me vooral duidelijk toen ik aankwam op mijn werk en de trap op liep en ik mezelf afvroeg waarom ik eigenlijk zulke zware schoenen had aangetrokken.

Updated:

Veerboot

Omdat we met het Amsterdams Kleinkunst Festival op Texel speelden, stapte ik weer eens aan boord van een veerboot. En wat voor een! Hoewel hij ongeveer even lang onderweg was naar de overkant als de pont die ik dagelijks naar Noord nam, was dit wel even hele andere koek. Een boot waar je met auto’s op kan, die zelfs een lift heeft en met een counter waar je koffie en thee kan bestellen. Wat ook nog voor ons werd gedaan, het werd zelfs naar ons toegebracht! Ik voelde me twintig minuten een klein beetje een ster.

Updated:

Leer

In het Vondelpark fietste een vrouw me tegemoet met een leren broek aan. Zulke leren broeken zie je eigenlijk niet meer zoveel in het straatbeeld. Af en toe zie ik nog wel eens een ‘fitgirl’ in een broek waarvan ik denk dat het leer moet nabootsen, maar waarvan het materiaal meer op landbouwplastic lijkt. Dit was echt een leren broek zoals ze in de jaren ’90 werden gedragen. In het grunge-tijdperk. Toen ze op gehoorafstand fietste hoorde ik een gekraak waarvan ik oprecht niet kon bepalen of het haar fiets of haar broek was. Dit was zonder enige twijfel een stoere vrouw.

Updated:

Autootjes

In het gebied rondom de PC Hooftstraat zie je regelmatig Biro’s rijden. Van die kleine zwarte autootjes. Een ander straatbeeld dan in Noord. Daar zie je meer Canta’s rijden. Mijn Arubaanse nichtje dat in de kerstvakantie bij me logeerde vroeg wat het voor autootjes waren, die zwarte en die rode. Een goede vraag. Want het zijn wezenlijk verschillende voertuigen. Ik heb het als volgt samengevat voor haar: ‘die rode autootjes zijn Canta’s, die zijn voor mensen die zo ziek zijn dat ze niet meer kunnen fietsen. En zwarte zijn Biro’s, die zijn voor mensen die zoveel geld hebben dat ze niet meer hoeven te fietsen.’

Updated:

En toen

Ik fietste in het Vondelpark een tijdje achter een moeder met een zoontje achterop die druk aan het vertellen was over wat hij had meegemaakt. Het was een aaneenschakeling van samengestelde zinnen met heel veel ‘en toen .. en toen.. en toen’ erin. Ik haalde ze na een tijdje in en vroeg me af hoe lang het verhaal nog door zou gaan. Misschien was ik wel getuige geweest van de langste zin die er ooit in het Vondelpark is uitgesproken.

Updated:

De organisatie

Bij de stoplichten tussen het Max Euweplein en het Vondelpark liep een grote groep toeristen. Ze werden als een kudde schapen bij elkaar gedreven door twee mensen in oranje hesjes die om ze heen liepen. Een van de oranje hesjes wist te voorkomen dat er twee mensen uit de groep door een tram aangereden zouden worden. Ik vond het een fascinerend voorbeeld van hoe wij als mensen opeens niet meer zelf opletten als we ons in groepsverband bevinden. Deelnemen in druk verkeer, niet op of om kijken omdat je weet: ‘de organisatie’ let wel op. Wat een heerlijk luchthartig en onbekommerd gevoel geeft dat toch altijd.

Updated:

Hangen

Ik was afgestapt en zocht een plek om mijn fiets te parkeren, toen mijn fiets opeens niet meer vooruit ging. Een tak van een kerstboom die op de stoep lag, was in mijn trapper vastgehaakt. Het was een irritant begin van een dag waar ik sowieso al geen zin in had omdat het de eerste dag na de vakantie was. Gelukkig kreeg ik er wel een opgewekt gevoel bij dat dit de eerste keer in mijn leven was dat ik mezelf letterlijk heb afgevraagd ‘wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen?’.

Updated:

Amsterdams Kleinkunst Festival

Voor wie zich afvraagt waarom ik al een paar weken geen heen-en-weerberichten heb gepost: ik had het even heel erg druk met een andere schrijfklus, namelijk het afmaken van mijn eerste cabaretvoorstelling ‘Alles onder controle’. In de tussentijd ben ik ook in de halve finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival beland. In 2020 breekt er een nieuwe fase aan in de heen-en-weerberichten: ik zal namelijk op en neer reizen tussen diverse theaters in het land tijdens de halve finalistentournee van het AKF. Dat moet een mooie nieuwe bron van inspiratie zijn! Op de website van het Amsterdams Kleinkunstfestival is meer informatie te lezen.

Hele fijne feestdagen en hopelijk zie ik jullie in 2020 ergens in een theater!

Updated: