De eenzame fietser

Al sinds ik klein ben, heb ik last van een fenomeen dat ik ‘the Human Jukebox’ noem. Je hoeft bij mij maar op een knopje te drukken en er begint een liedje, dat vervolgens de hele dag in mijn hoofd blijft hangen. Het werkt ook heel associatief. Laatst had ik bijvoorbeeld het liedje ‘how deep is your love’ in mijn hoofd. Dat kwam omdat er iemand in ons kantoor aan een collega vroeg: ‘hoe diep is die muur?’  Op de fiets gebeurde er vanochtend ook zoiets: ik was me eenzaam en kromgebogen tegen de harde wind een weg aan het banen. Alsof dat op zich al niet erg genoeg was zat ik vervolgens de rest van de dag met dat vreselijke lied van Boudewijn de Groot in mijn hoofd.

Geupdate: