De boot gemist

De dag die je wist dat zou gaan komen: vanochtend heb ik de boot gemist. De klep ging omhoog toen ik aan kwam fietsen; er zat niets anders op dan gelaten en beschaamd mijn lot te aanvaarden en 18 minuten te wachten tot de volgende pont. Ik had er wel rekening mee gehouden dat ik een keer de pont zou gaan missen, als ik een keer een lekke band zou hebben,  te laat uit bed zou komen of iemand die van de fiets was gevallen zou helpen opstaan.  Dat was allemaal niet het geval. Ik was keurig op tijd klaar om te gaan, wilde nog even gedag zeggen tegen mijn man en toen gebeurde het: hij vroeg: ‘als je je niet zo lekker voelt, waarom ga je dan niet met de auto?’ Een lastig dilemma: ga ik lui doen, – met toestemming – met het risico dat nu echt het hek van de dam is en ik opeens wekelijks met de auto ga terwijl ik had gezworen dat ik dat nooit zou doen? Of ga ik, ondanks dat ik een beetje ziekig was, door regen en wind toch fietsen? Dit denkproces heeft mij dus de paar minuten gekost die ik vanochtend te kort kwam. Ik vond het erg dat ik te laat was, maar was wel trots op mezelf dat ik toch ben gaan fietsen.

Geupdate: